Z racji tego, że o grach fabularnych mówi się niewiele, zaś wykorzystywane podczas nich rekwizyty oraz tematyka wielu przygód może się niektórym dziwnie kojarzyć, na temat gier fabularnych narosło wiele niesprawiedliwych mitów. Począwszy od tych łatwiejszych do obalenia, w rodzaju pojawiających się nagminnie w latach dziewięćdziesiątych oskarżeń o powiązanie gier i samych graczy z praktykami satanistycznymi, lub sekciarskimi, po psychologiczne obawy na przykład o to, czy gracze nie zatracą w pewnym momencie swojej świadomości i czy nie zaczną mylić świata gry z realną rzeczywistością wokół nich. Wielu psychologów, a nawet księży, którzy mieli jednak do czynienia z grami fabularnymi na dłużej, zgodnie stwierdza jednak, że wręcz przeciwnie - gry fabularne uczą tak naprawdę stąpać twardo po ziemi, a także wielu pożądanych cech, takich jak choćby umiejętność współpracy w grupie. Gracze chętnie też pogłębiają swoją wiedzę, aby podczas sesji popisać się nią przed innymi, co pomaga rozwijać inne zainteresowania i zdobywać lepsze stopnie z przedmiotów takich jak historia czy botanika.